Terug naar hoofdinhoud
Op Verkenning

Wandelen tussen de Veluwe en het Veluwemeer

We stappen uit de trein op station ’t Harde. Je kunt daar verschillende associaties mee hebben. Iets met defensie? Jawel, er zijn drie kazernes in de buurt. ’t Harde maakt ook deel uit van de Bible belt. En we zitten hier meteen op het Westerborkpad, de langeafstandswandeling die van Amsterdam naar Kamp Westerbork voert. Een aangrijpende wandelroute langs sporen uit de oorlogstijd en monumenten uit de jaren erna. Het eerste deel van onze wandeling gaat langs de lus waardoor ook Elburg wordt opgenomen in het Westerborkpad.

Editie 4, 2026  |  Tekst en foto's Gerda Spaander

Leuk straatje in Elburg

Al in het begin van de wandeling zien we op een bord dat er in ’t Harde inderdaad genoeg kerken zijn, voor elk wat wils. Wij lopen door en komen al snel op mooie bospaden van het landgoed Zwaluwenburg. Op een informatiebord staat onder meer een Vogeltuin. Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Dat wordt al snel duidelijk als we een veld met Echinacea’s zien, oftewel zonnehoeden. Dat moet wel de basis zijn van Echinaforce, het paradepaardje van kruidengenezer Dr. A. Vogel, en goed voor van alles. Of dat waar is of niet, in ieder geval is het prettig rondlopen in de tuinen, waar nog veel meer planten groeien: van brandnetels (die zuiveren en ontgiften) en weegbree (voor sterke botten en gewrichten) tot zonnebloemen (goed voor hart en bloedvaten). Wij gaan ervan uit dat wandelen daar ook heel goed voor is. We slaan dus het aanpalende bezoekerscentrum over en missen daardoor een kijkje in de Vogel-keuken.

 

Joods Elburg

Even verder ligt het landhuis Zwaluwenburg, en gaat het stevig regenen. Dat heeft Weeronline niet aangekondigd, dus de paraplu is thuisgebleven en we worden aardig nat. Maar er komen nog genoeg kilometers om weer op te drogen.

Al snel is daar Hanzestad Elburg, een alleraardigst en tamelijk toeristisch vestingstadje. Het is al snel duidelijk waarom het Westerborkpad Elburg aandoet. Het pad voert langs het museum Sjoel Elburg, waarin vroeger de synagoge was gevestigd. Het laat de geschiedenis van Joden in Elburg zien, en zo leren we dat zich hier vanaf 1700 zich Joodse families uit Duitsland en midden Europa vestigden. In de 19e eeuw waren ze met ongeveer 100 personen. Verderop, aan de rand van de stad, op de Oosterwal, ligt de Joodse begraafplaats, met Hebreeuwse letters op de grafstenen. Met deze geschiedenis verwacht je in Elburg ook de nodige ‘struikelstenen’, maar die zijn er niet. In de plaats daarvan zijn er op de gevels van bepaalde panden davidssterren aangebracht. Elburg kent Joodse wandelingen, en bij huizen met davidssterren kan de gids het bijbehorende verhaal vertellen.

Ook afgezien van het Joodse verhaal is Elburg de moeite waard om er de tijd voor te nemen. Bijvoorbeeld voor een selfie bij de bank met de tekst: ‘Weet je eigenlijk wel hoe leuk je bent’. En dat dan door anderen te laten beamen. En ook hier zijn er maar liefst 8 kerken.

Van Zuiderzee naar Veluwemeer

Elburg heeft niet alleen een Joods verleden, het is ook een voormalige vissersplaats aan de Zuiderzee. Dat is te zien aan de voormalige vissershaven, met visafslag, rokerijen en een scheepswerf. Sinds de inpoldering van Flevoland (hier droog in 1957) is dit niet meer het geval, en is er alleen een randmeer, hier het Veluwemeer, overgebleven. We stappen hier dus over van het Westerborkpad op het Zuiderzeepad. Waar dit pad loopt is duidelijk: het is bijna 500 km lang en heeft Enkhuizen als begin- en eindpunt.

De gereconstrueerde fundamenten van de Ludgeruskerk

Overstromingen

Na Elburg lopen we over een dijk. Niet meer met zicht op vissersboten, maar op jachthavens en vakantieparken. Gelukkig buigt de dijk, dan Kerkdijk, landinwaarts en raakt de recreatiedrukte op de achtergrond. Maar we gaan nog wel even richting het water naar een vogelkijkscherm, al zijn er in deze tijd van het jaar niet veel vogels te zien. We zien dan ook nog de gereconstrueerde fundamenten van de Ludgeruskerk die in 1825 door water en vuur is verwoest.

En de verdediging tegen het water dan, nu de dijk landinwaarts is afgebogen? Van hier tot Putten zijn er alleen strandwallen, die vaak niet hoger zijn dan 1 meter. Blijkbaar was dat genoeg. Of toch niet, gezien de verwoeste Ludgeruskerk. En eerder langs deze dijk is er de Goorkolk, die is ontstaan in 1881, en dat zal toch wel het gevolg zijn van een doorbraak van de Kerkdijk. Destijds nogal vervelend, nu gunstig voor planten, dieren en wandelaars.

Vervolgens doen we even Doornspijk aan, maar dan is er weer natuur, in de vorm van landgoed Klarenbeek. Eerst zien we door de bomen het landhuis, daarna een afwisseling van grasland, bos en water. Het landgoed is vernoemd naar de beek die hier ergens ontspringt, evenals veel andere beekjes die van de rand van de Veluwe naar de Zuiderzee kronkelden. Daardoor is het landgoed drassig, en dat levert leuke planten op zoals zwanenbloem en dotterbloem.

Eerst heide, dan bos

Na wat boerenland zijn er nog enige boskilometers voor we bij het station Nunspeet aankomen.

Het begint met een recht padenpatroon. Daaraan is te zien dat het bos is aangeplant op voormalige heide. Die is verderop als Doornspijkse en Oldenbroekse Heide nog ruim aanwezig, en het leger maakt er gebruikt van als schietterrein. Verderop gaat het pad kronkelen, kruisen we het spoor en heeft het terrein meer reliëf. Een heel groot deel van het bos wordt in beslag genomen door golfbaan Het Rijk van Nunspeet. Zonder twijfel de mooiste golfbaan van de Veluwe, of zelfs van Nederland, volgens de golfwereld. En dat gaat dan o.a. over de natuur aldaar. Dat zal wel, maar buitenstaanders kunnen daar nu niet meer van meegenieten.

En dan is daar station Nunspeet, met vlakbij ook het bezoekerscentrum. Hier eindigt deze Op Verkenning, maar je kunt natuurlijk ook nog even het dorp inlopen voor bijvoorbeeld de horeca. En op weg daarheen kom je langs een wandelschoenen-speciaalzaak. Reclame maken mag niet, maar ook deze wandeling maakten we op schoenen uit Nunspeet.

Informatie

Waarheen

De Op Verkenning beschrijft een maximaal 23 km lange wandeling van NS-station ’t Harde naar NS-station Nunspeet. Na 9 km kan de wandeling in Elburg worden beëindigd (of begonnen) door daar bus 305 te nemen naar Zwolle of Nunspeet. Deze bus rijdt ook door Doornspijk.

Routebeschrijving

www.rover.nl/wandelroutes

Ongeveer de helft van de route is onverhard.

Openbaar vervoer

www.ns.nl en www.9292.nl

Horeca

Bij het bezoekerscentrum van de Vogeltuinen, te kust en te keur in Elburg, en in Doornspijk

Interessante websites

https://sjoelelburg.nl

www.avogel.nl/tuinen